Inpakken en wegwezen

Ik heb het standaardgrapje de laatste tijd geregeld gehoord.

Onze dominee heeft een beroep. Dominee is nog bezig om erover te bidden. Z’n vrouw is de koffers al aan het pakken.

P1000610

Mieke staat in de startblokken om naar Nederland te vertrekken.

Op 12 april hoopt haar moeder 90 jaar te worden. Op 13 april viert ze dat temidden van haar kinderen, klein- en achterkleinkinderen. En natuurlijk mag de jongste dochter daarbij niet ontbreken.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Van dinsdag 9 tot donderdag 18 april is Mieke – Deo Volente – in Emmeloord, bij Annet & Rik [Korthuis] met Jasper en Karlijn.

Advertenties

Marakele is magnifiek

P1000515

Als we aankomen bij de Tlopi Dam, is de familie Olifant aan het badderen. We tellen er minstens 15. En dat pal tegenover ons huisje!

P1000571

De volgende morgen krijgt het concept ‘brutale aap’ voor ons een praktische invulling. Eerst jatten ze uit de keuken onze broodjes. Later kijken we even de andere kant uit … en daar wordt de Ouma beskuit van onze tafel geroofd.

P1000539

De apen zien we de hele dag niet weer.

Wel – in willekeurige volgorde – giraffes, koedoes, bosbok, waterbok, vlakvark en heel veel vogels, vlinders en vissen.

P1000554

Het hoogtepunt is dat de olifanten nog een keer hun opwachting maken. Vanaf onze veranda horen en zien wij hen drinken, spelen, zwemmen. Wauw.

P1000526

Heen en weer

Twee weken uit en thuis was deze keer wel erg kort.

Maandag 21 was het absolute hoogtepunt. Aan de VU verdedigde doctor Betteco haar proefschrift. Mooi om haar in die rol mee te maken. Ook leuk om bij het feest in De Schreierstoren te zien welke netwerken ze heeft opgebouwd.

P1000315

Sinds ons vorige bezoek in juni is er in onze familie veel gebeurd. Dat lief en leed haal je niet in twee weken in. Het is best moeilijk om zo op afstand te zitten.

Daardoor was het wel extra mooi om te genieten van onze kleinkinderen Karlijn, Matthias, Julia en Jasper. De oudste ging een dagje met ons – of wij met hem – naar Speelstad Oranje.

P1000123

Als iedereen ons een euro had gegeven die een opmerking maakte over het verschil in temperatuur – de hittegolf met 30-plus in Pretoria versus de sneeuw en de vrieskou in Nederland – hadden we het geld voor de terugreis bij elkaar gehad.

Alle twee waren we snipverkouden. Ik moest zelfs een preekbeurt in Vathorst afzeggen, omdat ik niet meer dan gefluister kon produceren. Jammer voor m’n Amersfoortse fans, van wie iemand schreef:

Wij waren vanmorgen vroeg opgestaan om naar de kerk in Vathorst te gaan, hopende je te horen preken en je even de hand te drukken. Maar al heel gauw hoorden we dat je ziek was. Ik heb altijd tegen onze kinderen gezegd dat het niet goed was predikanten na te lopen. Ik werd dus direct gestraft.

P1000213

De week daarvoor konden we wel onze afspraak in Bergen op Zoom nakomen. Het was een interessante ontmoeting, die misschien nog een vervolg krijgt.

Intussen werd in Zuid-Afrika doorgesproken over m’n werk na 1 april. Blijven in Mamelodi? Een nieuwe taak in Nellmapius? Een andere rol in het zendingswerk?

Het komende half jaar zal ik De Veerpont van drs. P. nog wel eens zingen.

De Boeren zijn er ff niet

Van maandag 14 tot dinsdag 29 januari zijn wij in Nederland.

Twee weken die vol zitten met familie. De promotie van Betteco op 21 januari. Voor het eerst Karlijn zien en vasthouden. De andere kleinkinderen, kinderen, brussen en moeders [86 en 89] ontmoeten.

we logeren bij Matthias & z'n ouders
we logeren bij Matthias & z’n ouders in Vathorst

Wie mij wil horen preken kan terecht in

  • Bergen op Zoom op zondag 20 januari om 09.30 uur
  • Vathorst op zondag 27 januari om 08.45 uur
  • onderwerp: Wie is Jezus en wat doet hij? n.a.v. Johannes 5 vers 1-18

BARIPefCYAA0ytu

Vakantie betekent ook 2 weken niet bloggen en twitteren.

Telefonisch zijn we bereikbaar via 06 1289 8751.

Mail graag naar moruti.tjeerd@gmail.com.

Paradise lost

Een paradijsje. Zo beleven we onze tentwoning aan het water in Marakele.

Om op een veranda aan het water te zitten. En vanuit je luie stoel de dieren gade te slaan. De waterbokken. De reigers. De koedoe’s. De apen. De vlakvarke. Hier wordt de rust geschonken.

Tegelijk besef je hoe ver we van het paradijs verwijderd zijn.

Ik herken de roep van de piet-my-vrou. Maar dat geblaf achter ons huisje – is dat nou een bok of een bobbejaan? En die vaardige visvanger kunnen we ook geen naam geven.

’s Nachts worden we getrakteerd op een knetterend onweer – wat klinkt dat tussen de bergen! – en een concert waarin de brulpadda’s de boventoon voeren. Voor het eerst sinds onze huwelijksreis in 1976, slapen we in een tent. De regen op het canvas klinkt Mieke als muziek in de oren. Adam slaapt.

Jammer alleen dat de dieren zich zo ongeordend gedragen. Als wij ’s morgens om vijf uur klaar zitten met een kop koffie en een Ouma beskuit … dan mag je toch verwachten dat de bokken en varkens – opstellen in rijen van drie – aan de waterkant hun opwachting maken?

Dan had Adam het toch beter voor elkaar. Tenminste, in het begin.