No evangelism without prayer

Even terug naar Mamelodi.
M’n eigen situatie in Bergen op Zoom – ik heb me ziek gemeld op 12 januari – dwingt me om stil te staan bij de waarde van het gebed.
Winst uit verlies!

volgdeboereninzuidafrika

This day should have been a special Sunday.  We planned an evangelism action during the week. And for today a special service focussed on our visitors.

Unfortunately nothing happened. No house-to-house visits. No guests. No tea. No special service today …

Yes, some young people volunteered to take part. Those five were willing. But not a single parent came forward to support them with prayer. Not even one or two …

That’s why we cancelled it. I don’t blame the youth. But you as parents dropped them. No evangelism without prayer.


Exodus 17 verses 8-13:

8 The Amalekites came and attacked the Israelites at Rephidim.
9  Moses said to Joshua, “Pick out some men to go and fight the Amalekites tomorrow. I will stand on top of the hill holding the stick that God told me to carry.”
10  Joshua did as Moses commanded him and went out…

View original post 1.330 woorden meer

Advertenties

Wag ’n bietjie

Zondagmiddag. Onderweg naar Mamelodi zie ik de eerste jakaranda’s bloeien. Het belooft een mooie zomer te worden.

schilderij van Jenny Boon

Maar niet voor iedereen. Deze morgen las ik de e-mail van een goede kennis. Een moeilijk bericht met slecht nieuws:

Eerder deze week werd slokdarmkanker bij me geconstateerd en later werd al duidelijk dat ook de lever is aangetast.

De jakaranda’s bloeien. Maar ik denk aan die andere inheemse boom: de Blinkblaar Wag-‘n-bietjie (Ziziphus mucronata).

De Engelsen noemen deze doornstruik Buffalo Thorn. Als een buffel aangevallen wordt – b.v. door een leeuw – kan hij zich in deze struiken terugtrekken. De scherpe doorns vormen een goede verdediging.

De Afrikaanse naam zegt iets over de bladeren – blinkblaar – maar vooral over de gemene punten. Als je in deze doornstruik terecht komt, sta je meteen goed stil. Effe wachten … Het vraagt een omzichtige benadering om hier zonder pijn uit te komen.

Een mooie illustratie vind je in de film The gods must be crazy (Jamie Uys, 1980). Good old Marius Weijers – toen nog young & clumsy 😉 – raakt met z’n medespeler verstrikt in de wait-a-bit tree.

Grappig genoeg slaat de Nederlandse ondertiteling de plank mis. De vertalers hebben niet begrepen dat ’t hier om de ff-wachten-boom gaat …

foutje, SDI Media Group !

Ik denk deze zondag niet aan The gods must be crazy. De e-mail die ik vanmorgen las, ademt een andere geest. Geen opstand. Wel verdriet en vragen. Maar ook geloof en berusting.

Ik moet denken aan een gedicht van Totius. De grote voorganger uit de Dopperkerken. Hij schreef over die wag-‘n-bietjie-bos van die Godsbesluit.

Die Godsbesluit

Voor die onheilswoning en
tussen die skaars-beblaarde
soetdorings staan, in droë aarde
maar lowergroen en blink van blad,
die wag-‘n-bietjie langs die pad.

Wanneer ek naderkom dan sien
ek dorings krom en reg;
‘k sien takke inmekaar gevleg.
En wil ek in die blare gryp
of aan die takke breek,
dan tas ek in ’n doringnes
wat vreeslik haak en steek.

Bo al u donker bome, o Heer,
groei my ’n enk’le reusboom uit:
dit is die wag-‘n-bietjie-bos
van u besluit.
Van ver so skoon, so groen, so blink…
maar hoe verward
wanneer ek dieper kyk en dink
as wat ’n sondaar pas.
En steek ek dan my hande uit
na u besluit,
dan gryp ek in die dorings vas.

Totiushuis museum, Potchefstroom

Totius weet waar hij het over heeft. Twee kinderen heeft hij moeten begraven. Wat kan de Heer je stilzetten door rampen die in je leven gebeuren.

Wat een voorrecht dat we dan toch mogen zeggen:

Ons wil ook nie verder as wat ons kan verstaan, nuuskierig ondersoek instel na die dinge wat Hy bo die vermoë van die menslike verstand doen nie; inteendeel, ons eerbiedig juis in alle nederigheid en in aanbidding die regverdige oordele van God wat vir ons verborge is. Ons is tevrede daarmee dat ons leerlinge van Christus is om slegs te leer ken wat Hy aan ons in sy Woord openbaar, sonder om die grense daarvan te oorskry.

God is niet crazy.

God is goed.

De jakaranda’s bloeien.

En eens komt de grote zomer.

C u in 2014 !

Vandaag was het weer zover. Een bezoek aan de neuroloog, dr. Wiebren Duim.

Op zo’n dag klik ik eens even terug in m’n archief. Zoekterm: neuroloog.

juli 2007

M’n eerste kennismaking met de neuroloog.

In de laatste weken van ons verblijf in Amersfoort krijg ik te horen dat ik de ziekte van Parkinson heb. Een pijnlijke linkervoet en een trillende linkerhand brengen me bij de dokter. Eerst de huisarts en de podoloog. Daarna de neuroloog die al snel Parkinson constateert. Een CT-scan en een MRI-scan om andere dingen uit te sluiten.

Kort daarna opnieuw naar dr. Vermeulen.

Hij moet vertellen dat de uitslag van m’n MRI-scan niet goed is. De pijn en uitval in m’n hand en voet worden veroorzaakt door een tumor in de kleine hersenen. Het is te opereren, dat wel. Maar toch.

Daar gaan onze plannen het raam uit. Niks verhuizen op 7 en 8 augustus, niks vliegen over 32 dagen, niks …

12 november 2007

Terug in het Meander bij dokter Vermeulen. Bij hem kwam ik in mei terecht. Hij constateerde de ziekte van Parkinson. Hij stuurde me in juli met een tumor door naar de neurochirurg in Utrecht. Drie maanden na de operatie ben ik bij hem terug.

In december krijg ik een MRI scan ter controle. Ik blijf goede hoop houden op herstel.

10 december 2007

Bij het lopen merk ik dat m’n linkerkant niet helemaal goed mee doet. M’n been heeft minder kracht. M’n arm zwaait niet goed mee. M’n vingers hebben moeite met de fijne motoriek. De trilling in m’n linkerhand is er nog.

Is dat Parkinson of is het ook de nasleep van de operatie? De neuroloog is er nog niet uit.

28 december 2007

Dr. Vermeulen kan me blij maken. De uitslag van de MRI scan was goed.

Ik kan hem blij maken. De laatste weken gaat het echt beter. M’n duizeligheid neemt af.

Wat nog zwak blijft is m’n linkerkant. Voorlopig blijf ik medicijnen slikken voor Parkinson. In de loop van de tijd zal wel duidelijk worden of het nu wel of niet de ziekte van Parkinson is.

21 maart 2008

Vanmorgen heb ik voor het laatst een bezoek gebracht aan ‘mijn’ neuroloog in het Meander. Ik mag m’n dossier meenemen naar de neuroloog in Pretoria. Plus een flinke voorraad Madopar. Dokter Vermeulen was destijds de brenger van slecht nieuws. Maar hij heeft ook met me meegeleefd bij m’n herstel en tijdens de revalidatie. Mooi om zo afscheid te kunnen nemen.

26 augustus 2008

Dokter Duim doet uitgebreid allerlei tests die ik me nog goed herinner van het UMC Utrecht 2007. Z’n conclusie is positief. Niets dat hem verontrust. Alleen hier en daar de gevolgen van de operatie. ‘n Effense balanssteurnis. Een linkerkant die niet helemaal goed mee beweegt.

De uitslag van de MRI in september is uitstekend: “Ik zie helemaal niets op de foto’s. Zelfs na inspuiting van de contrastvloeistof ziet alles in je hoofd er heel gewoon uit.” Goed nieuws dus.

25 augustus 2009

De neuroloog is tevreden. De MRI is onveranderd goed. “Kom over een jaar nog maar eens terug!”

29 maart 2011

Het wordt haast routine. Gesprekje: hoe gaat het? Een paar testjes doen. Een rondje lopen: ik zie geen verandering. Tot volgend jaar maar weer.

Deze keer ga ik al na een half jaar, omdat ik m’n medicijnen veranderd heb. Ook dat krijgt de volledige instemming van dokter Duim. Ik mag blijven spelen met Madopar.

24 april 2012

Je moet er de tijd voor nemen. Je moet duizend Rand cash op de balie leggen. Maar dan heb je ook wat.

Van 11 uur tot half 4 ben ik in het ziekenhuis. Maar als ik eruit kom, heb ik …

  • … een positief getuigenis van de neuroloog: prima
  • … een goede uitslag van de MRI: niets bijzonders te zien
  • … een afspraak bij dokter Duim voor over twee jaar ofzo

Het is wel eens goed om over je schouder te kijken. Word je dankbaar van.

Hoog wil ik u prijzen, HEER, want u hebt mij gered …

Gebedsverhoring niet te geloven

Bij de voorbereiding van de bijbelstudie annex gebedsgroep in Mamelodi, ben ik ineens terug op afdeling D3 Oost van het UMC in Utrecht.

Het is dinsdag 21 augustus 2007.

In m’n kamer wacht ik op de uitslag van de onderzoeken. De operatie is geweest. Wat komt er nog achteraan? Bestraling. Chemotherapie. Het is spannend. Hier zijn we in gebed mee bezig geweest.

De uitslag is goed nieuws. En ik kan het gewoon niet geloven.

Hieronder wat ik toen schreef op m’n weblog.

Handelingen 12.

Omstreeks die tijd nam koning Herodes enkele leden van de gemeente gevangen en mishandelde hen.
Jakobus, de broer van Johannes, liet hij met het zwaard ter dood brengen.
Toen hij zag dat de Joden hier gunstig op reageerden, liet hij ook Petrus aanhouden – dat was tijdens het feest van het Ongedesemde brood.

Petrus_1_1

Na de arrestatie sloot hij hem op in de gevangenis, waar hij hem door vier groepen soldaten van steeds vier man liet bewaken, met de bedoeling hem na het pesachfeest ten overstaan van het volk te berechten.
Terwijl Petrus onder zware bewaking zat opgesloten, bleef de gemeente vol vuur voor hem bidden tot God.

“we bidden voor jullie”

gebeden door familie en vrienden

vrienden van familie en familie van vrienden

de Martuskerk en Groot Amersfoort

Nederland en Canada en Zuid-Afrika

van Koudum tot Uithuizermeeden

ja echt “een muur van gebeden”

In de nacht voordat hij voorgeleid zou worden, lag Petrus te slapen tussen twee soldaten, aan wie hij met twee kettingen was vastgeketend. Ook voor de deur van de kerker stonden bewakers.
Toen verscheen er plotseling een engel van de Heer en een stralend licht vulde de hele ruimte. De engel stootte Petrus aan om hem wakker te maken en zei: ” Vlug, sta op.”  Meteen vielen de ketens van zijn handen.

Petrus_2_1

De engel zei tegen hem: “Doe je gordel om en trek je sandalen aan.” Dat deed hij. Daarop zei de engel: “Sla je mantel om en volg mij.”
Petrus volgde de engel naar buiten, maar zonder te beseffen dat de dingen die de engel liet gebeuren werkelijk plaatsvonden; hij meende een visioen te zien.
Toen ze de eerste en tweede wachtpost voorbij waren, kwamen ze bij de ijzeren poort die toegang gaf tot de stad. De poort ging vanzelf voor hen open, en toen ze buiten waren gekomen liepen ze nog één straat verder, waarna de engel Petrus opeens alleen achterliet.
Nadat Petrus weer tot zichzelf gekomen was, zei hij: ” Nu weet ik zeker dat de Heer zijn engel heeft gezonden om me uit de handen van Herodes te bevrijden en me te behoeden voor wat het Joodse volk hoopte dat gebeuren zou.”
Toen dit tot hem was doorgedrongen, ging hij naar het huis van Maria, de moeder van Johannes Marcus, waar een groot gezelschap bijeen was gekomen om te bidden.
Petrus_3_1

Nadat hij op de deur van het voorportaal had geklopt, kwam er een dienstmeisje, dat Rhode heette, om open te doen, maar toen ze de stem van Petrus herkende, was ze zo blij dat ze vergat de deur te openen en naar binnen rende om te zeggen dat Petrus voor de poort stond.

“Je bent niet goed wijs,” zeiden ze tegen haar, maar ze bleef volhouden dat het echt zo was. “Dan is het zijn beschermengel,” zeiden ze ten slotte.
Intussen stond Petrus nog steeds aan de poort te kloppen. Toen ze dan toch opendeden, zagen ze tot hun grote verbazing dat hij het was.
Hij gebaarde dat ze moesten zwijgen en legde uit hoe de Heer hem uit de gevangenis had bevrijd.

ja maar dat kan niet waar zijn

hoeveel van de tumor zit er nog

maar ik moet toch bestraald worden

echt beter? ik durf het niet te geloven

Ach Heer vergeef me m’n klein geloof.

Drie keer preken op de vierde advent

Drie diensten op een zondag. Dat heb ik lang niet meer gedaan.

In Amersfoort wilde ik het niet. Je moet tijd voor je gezin houden. Ook dominees hebben een rustdag nodig.

En daarna kon ik het niet meer. Na m’n hersentumor in 2007 had ik geen energie genoeg voor zo’n drukke dag.

Maar het gaat goed met me. Ik kan weer heel wat aan. En vandaar: drie keer preken gisteren.

De kerk in Soshanguve CC was aardig bezet, ondanks het feit dat onze jongeren hun jaarlijkse kampweek hebben. Het was gezellig. Er werd lekker gezongen en aandachtig geluisterd.

Mumsie M. (31) deed belijdenis van haar geloof. Deze laatste der Mohikanen heeft stug volgehouden. Ondanks alle gedoe in CC bleef ze naar de kerk en de catechisatie komen. Anderen haakten af. Zij maakte het traject af. En als laatste lid van CC hebben we haar gisteren verwelkomd.

Mumsie’s jongste dochter Lerato (3) zat me tijdens de preek boos aan te kijken. Ze wist “dat ik haar met water zou gaan gooien” – daar hadden we het vorige week tijdens m’n huisbezoek nog over gehad. Je kunt van zo’n kind niet verwachten dat ze daar blij mee is … En ja hoor, bij ‘de naam van de heilige Geest’ barstte de storm los. Iedereen lol.

Ik was blij met de aanwezigheid van man en vader Godfrey M. (43). We hadden hem nadrukkelijk uitgenodigd voor de dienst. Hij was er. En hij gaf volmondig toestemming voor de doop van z’n kind.

Na de dienst was er drinken en koek voor iedereen.

Maar eerst het gebruikelijke gezeur rond kerst. “Volgende week is er een gezamenlijke kerstviering in de kerk van GG. Elke wijkgemeente wordt gevraagd frisdrank en koekjes mee te nemen.” – “Ja, maar wie zal dat betalen?” Waarom kan dat nooit eens spontaan en vrijwillig gedaan worden? “Geeft de kerk ons dan een vergoeding?”

Ik ben de discussie ontvlucht. Om 10 uur moest ik voorgaan in de dienst in wijk XX.

De opkomst daar was buitengewoon laag – nog geen 20 kerkgangers. Waar is iedereen? “Nee, moruti, ze zijn met vakantie.” Als dat zo is, lijkt XX een welvarende wijk te zijn.

In het dak van de kerk zit een mega gat. De wind is onder de golfplaten gekomen en heeft een deel van de dakplaten weggeslagen. Wanneer gaan jullie dat repareren? “Nee, moruti, daar hebben we geen geld voor.”  Valt dat ff tegen met die welvaart … Of stellen ze verkeerde prioriteiten?

Ook in XX heb ik over advent gepreekt, vanuit Psalm 130. Cry. Confess. Consult. Christ.

Gisteravond om half zes ben ik ook nog in een dienst voorgegaan van onze thuiskerk, Pretoria Maranata. Ook daar was de bezetting minimaal. Heel wat gezinnen zijn met vakantie. Ook dominee Erik van Alten is op verlof. Dan is het goed dat wij als zendelingen kunnen bijspringen.

Ik heb gepreekt vanuit Psalm 80. Een preek ter gelegenheid van wereld-aids-dag.

Ook hier kwamen we uit bij Christus en zijn komst in deze wereld. Het is advent.

Al is die donker ook hoe dig,

danksy Christus kom die lig.

Links of rechts?

Vanmorgen om zes uur moest Mieke zich melden in het Bougainville ziekenhuis.

Meer dan een uur was nodig om alle formulieren in te vullen. Ambtenarij. Ik hoorde dezelfde vragen twee keer voorbij komen. Die vraag had ik net beantwoord op weer een ander papier. En vorige week ook al op een formulier dat ik naar het ziekenhuis moest faxen.

Van tevoren hadden we er al grapjes over. “Pas op dat ze niet per ongeluk je rechterbeen …” – En werkelijk! “Het is uw rechtervoet hè?” Nee hoor, m’n linker. “Maar in de papieren staat dat het rechts is!”

Niks bijzonders: de mevrouw die naast Mieke op zaal 109 ligt, had exact hetzelfde.

Toen ik wegging, hadden ze Mieke net met een viltstift een kruis op haar linkervoet laten zetten. “Nee, dat moet u zelf doen, dan zijn wij niet aansprakelijk als het verkeerd gaat …”

Om acht uur was de operatie. Zo gauw ik meer weet zal ik dit bericht updaten.

Bougainville

[Update 12.30 uur:]

Ik kom net terug van het ziekenhuis.

Om half 11 kwam Mieke terug op de zaal. Nog wel wat deurmekaar van de narcose. Grappig dat ze Afrikaans tegen mij praatte. Ook nog aan de zuurstof en met flink wat pijn.

Tegen dat ik vertrok, had ze al weer aardig wat praatjes – in het Nederlands – en ook flinke trek. De zuurstof was eraf en de pijn dankzij een injectie heel wat minder.

En hebben ze toen … ? – Yes, they operated the right leg.

[Update 17.20 uur:]

Vanmiddag zat Mieke er al weer heel wat vrolijker bij.

De operatie was ingewikkelder dan de orthopeed gedacht had. Een pees die al jaren geleden afgescheurd en verkeerd aangegroeid moet zijn. Een spier die daardoor niet meer functioneerde. – Hoe dan ook, alles zit weer aan elkaar. Morgen mag ze naar huis. Dan volgt een verplichte vakantie met fysiotherapie.

Mieke’s e-mail [miekedeboer2@hotmail.com] kan ze gewoon lezen. Dus waar wacht je op?

We maken ons uit de voeten

Na het slecht-nieuws-gesprek zondag met de gemeente in Soshanguve CC maak ik me uit de voeten. In december hoop ik er weer te zijn om alle reacties te vernemen. Voorlopig hebben we andere dingen om te doen.

Volgende week donderdag trouwt onze Erik met zijn Femke. We zijn blij dat we het kunnen meevieren. En dat we de rest van onze familie in de armen mogen sluiten.

Na de bruiloft wacht het werk.

Van 13 tot en met 27 november verblijven we in het noorden van Nederland, om contact te hebben met onze achterban. De zendingsdeputaten. De voorlichtingscommissie. De steunbiedende gemeentes en kerkleden.

We verblijven in die tijd in de voormalige consistorie bij de 12e eeuwse kerk in Garnwerd.


Van daaruit kunnen we op pad om voor te gaan in kerkdiensten (13 november Middelstum, 20 november Heerenveen, 27 november Ureterp), gastlessen te geven aan catechese-groepen (Delfzijl, Enumatil, Grootegast, Oldehove) en op basisscholen (Delfzijl, Harkstede, Heerenveen, Kootstertille, Leeuwarden, Ureterp, Zuidhorn) en verder voorlichting te geven (Leens en Ulrum, plus voor de hele regio op een avond in Enumatil).

Wij zijn in Nederland telefonisch bereikbaar via 06-1289 8751.

Als we terug zijn in Zuid-Afrika [29 november Deo volente], moet Mieke geopereerd worden.

Een paar maanden terug heeft ze bij een kleine misstap haar enkel bezeerd. Na heel wat gedokter, gedwongen rust en pijnstillers is het gisteren duidelijk geworden dat ze haar pees gescheurd heeft. Op 6 december gaat ze onder het mes bij de Nederlandse orthopeed Fred Froeling. Tot die tijd blijft ze met haar moonboot lopen.