Wag ’n bietjie

Zondagmiddag. Onderweg naar Mamelodi zie ik de eerste jakaranda’s bloeien. Het belooft een mooie zomer te worden.

schilderij van Jenny Boon

Maar niet voor iedereen. Deze morgen las ik de e-mail van een goede kennis. Een moeilijk bericht met slecht nieuws:

Eerder deze week werd slokdarmkanker bij me geconstateerd en later werd al duidelijk dat ook de lever is aangetast.

De jakaranda’s bloeien. Maar ik denk aan die andere inheemse boom: de Blinkblaar Wag-‘n-bietjie (Ziziphus mucronata).

De Engelsen noemen deze doornstruik Buffalo Thorn. Als een buffel aangevallen wordt – b.v. door een leeuw – kan hij zich in deze struiken terugtrekken. De scherpe doorns vormen een goede verdediging.

De Afrikaanse naam zegt iets over de bladeren – blinkblaar – maar vooral over de gemene punten. Als je in deze doornstruik terecht komt, sta je meteen goed stil. Effe wachten … Het vraagt een omzichtige benadering om hier zonder pijn uit te komen.

Een mooie illustratie vind je in de film The gods must be crazy (Jamie Uys, 1980). Good old Marius Weijers – toen nog young & clumsy 😉 – raakt met z’n medespeler verstrikt in de wait-a-bit tree.

Grappig genoeg slaat de Nederlandse ondertiteling de plank mis. De vertalers hebben niet begrepen dat ’t hier om de ff-wachten-boom gaat …

foutje, SDI Media Group !

Ik denk deze zondag niet aan The gods must be crazy. De e-mail die ik vanmorgen las, ademt een andere geest. Geen opstand. Wel verdriet en vragen. Maar ook geloof en berusting.

Ik moet denken aan een gedicht van Totius. De grote voorganger uit de Dopperkerken. Hij schreef over die wag-‘n-bietjie-bos van die Godsbesluit.

Die Godsbesluit

Voor die onheilswoning en
tussen die skaars-beblaarde
soetdorings staan, in droë aarde
maar lowergroen en blink van blad,
die wag-‘n-bietjie langs die pad.

Wanneer ek naderkom dan sien
ek dorings krom en reg;
‘k sien takke inmekaar gevleg.
En wil ek in die blare gryp
of aan die takke breek,
dan tas ek in ’n doringnes
wat vreeslik haak en steek.

Bo al u donker bome, o Heer,
groei my ’n enk’le reusboom uit:
dit is die wag-‘n-bietjie-bos
van u besluit.
Van ver so skoon, so groen, so blink…
maar hoe verward
wanneer ek dieper kyk en dink
as wat ’n sondaar pas.
En steek ek dan my hande uit
na u besluit,
dan gryp ek in die dorings vas.

Totiushuis museum, Potchefstroom

Totius weet waar hij het over heeft. Twee kinderen heeft hij moeten begraven. Wat kan de Heer je stilzetten door rampen die in je leven gebeuren.

Wat een voorrecht dat we dan toch mogen zeggen:

Ons wil ook nie verder as wat ons kan verstaan, nuuskierig ondersoek instel na die dinge wat Hy bo die vermoë van die menslike verstand doen nie; inteendeel, ons eerbiedig juis in alle nederigheid en in aanbidding die regverdige oordele van God wat vir ons verborge is. Ons is tevrede daarmee dat ons leerlinge van Christus is om slegs te leer ken wat Hy aan ons in sy Woord openbaar, sonder om die grense daarvan te oorskry.

God is niet crazy.

God is goed.

De jakaranda’s bloeien.

En eens komt de grote zomer.

Advertenties

Een gedachte over “Wag ’n bietjie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s