Denk aan thuis!

Een tv-programma waar ik al jaren graag naar kijk, is Khumbul' ekhaya op SABC 1.

32564_112958255415089_112704708773777_89322_4440060_n 
Het heeft wel iets van het Nederlandse Vermist van de TROS of Spoorloos van de KRO. Op zoek naar familieleden die je uit het oog verloren bent. Mensen bij elkaar brengen die elkaar al jaren niet meer gezien hebben. Emotie tv dus.

Khumbul' ekhaya is toch weer anders.

Presentatrice Andile Gaelesiwe is geen Jaap Jongbloed of Derk Bolt. Haar rol in het programma is ook een andere. Zij leest de brieven voor, doet oproepen aan gezochte personen en praat op een warme manier de items aan elkaar. Als mensen op weg gaan naar hun familie, zie je wel de auto door het bijzondere ZA landschap rijden. Maar zelfs de chauffeur komt niet in beeld. De camera blijft gericht op de mensen over wie het gaat.

Andile 
Waarom spreekt het programma mij aan?

  1. Ik kan mooi m'n Zulu oefenen. Leuk om te merken dat ik er steeds meer van versta.
  2. Je krijgt een beeld van het leven van de zwarte mensen in ZA. Dat krijg ik in Soshanguve ook wel. Maar Khumbul' ekhaya brengt je in andere townships, dorpen, huizen. Ik blijf geboeid kijken. Zo leven mensen. Zo gaan ze met elkaar om.
  3. Wat zijn er in dit land veel gebroken gezinnen. Kinderen die voor het huwelijk geboren worden en bij het huwelijk uit de boot vallen. Mannen die hun gezin in de steek laten. Ouders die werk gaan zoeken in de stad en nooit meer iets van zich laten horen. Kinderen die 'tijdelijk' bij ooms en tantes ondergebracht worden en uit beeld verdwijnen.

Ja, er zijn raakvlakken met Spoorloos en Vermist. Maar de culturele context en de afstanden in dit land geven er een heel andere kleur en schaal aan.

Myremote_SSA40988 
Elke keer wordt ik weer getroffen door drie dingen.

  1. Zwarte mensen zijn goed van de tongriem gesneden. Dat wist ik ook al uit m'n werk. Maar het wordt in dit programma bevestigd. Wat kunnen ze praten, vertellen, eindeloos …!
  2. De emoties worden niet direct zichtbaar. Emo-tv eindigt er vaak mee dat mensen elkaar in de armen vallen. In Khumbul' ekhaya gaan mensen die elkaar 18 jaar niet gezien hebben, er eerst bij zitten, groeten, vragen hoe het gaat, brengen relaties in kaart … Pas later komen de tranen.
  3. Relaties zijn belangrijker dan bezit. Oma pakt na 32 jaar haar deken plus een zwarte vuilniszak met kleren en stapt in de tv-auto om zich bij haar familie in een ander deel van het land te vestigen.

Ik blijf me verbazen. Mensen …!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s