We leven nog

Elke keer als we verhuizen, denk ik: dat doen we nooit meer. Dat had ik maandag en dinsdag ook. Al die dozen die uitgepakt moeten worden. Hoe krijg je alles op z’n plek? Waar zijn we aan begonnen? Ja hoor, twee van die halve kneuzen die zo nodig de wereld over moeten …

Nu is het vrijdagavond. En het lijkt al weer heel anders. Mieke heeft stug doorgewerkt. Ik heb m’n laatste doos boeken uitgepakt. Ik heb m’n bureau staan. Ik kan weer wat werken. Hoe zei Mieke dat? “Het begin van het einde van het uitpakken is in zicht.” We leven nog.

P1010401

Maandag om 10 uur stond de verhuisauto voor de deur. Verhuisauto? Ja hoor, alles uit de container is overgepakt. Johannesburg, douane. Sommige dozen zijn open. Enkele dingen zijn beschadigd. Jammer. Foto’s maken voor een claim dan maar.

Zie je me staan met de paklijst in de hand? Nummer opzoeken. Kijken wat het is. En dan ergens naar toe sturen: dining room, kitchen, main bedroom, office, small bedroom, first bedroom left … De laatste gebruiken we als tijdelijke opslag – spullen van de Boersma’s, boeken voor collega Hannes Breytenbach in Kaapstad, spullen van de zending … – Ook leuk, geeft de zending twee gebruikte kopieerapparaten voor Mamelodi en Soshanguve, laten ze er een halfvolle fles smeerolie in zitten, zonder dop – Koning, bedankt!

Ik sta me wel te schamen voor zoveel spullen. Zijn we zo rijk? En dan te bedenken dat we best al heel veel hebben weggedaan. Zijn we zo stinkend rijk?

P1010410_3

Tussen de bedrijven door moesten we vanmorgen nog een kind begraven. Een meisje van vier maanden. De moeder [19] is een kleindochter van mma Chauke, senior kerklid in Soshanguve-Centrum. De vader is niet in beeld – tenminste, ik heb hem niet gezien noch horen noemen. Het meisje heeft drie weken in het ziekenhuis gelegen en is daar ook gestorven. Een pop lijkt het, zo’n ragfijn kindje in een klein wit kistje.

Het is een snelle begrafenis. Korte dienst bij mma Chauke thuis. George Mnisi spreekt kort en goed vanuit 1 Korinte 15. Hij gaat van de dood naar de zonde en vandaar via Jezus naar het leven. To the point. Bij het graf gaat Marcus 10 open. Jezus houdt van kinderen. Ook voor hen is hij gekomen. Daarom is het van levensbelang dat ouders hun kind bij hem brengen.

De familie Chauke weet van sterven en begraven. De ouders van de jonge moeder leven al niet meer. Opoe Chauke heeft al vijf volwassen kinderen naar het graf moeten brengen. Aids – de naam wordt niet genoemd maar het virus waart overal rond … Maar juist bij de scherven van het leven mag ook die andere naam genoemd worden. Van hem die heel maakt.

“Genadig is de Heer: wij zijn nog in leven! Zijn ontferming kent geen grenzen.” Jezus leeft en ik met hem.

Advertenties

5 gedachtes over “We leven nog

  1. Beste Tjeerd en Mieke,

    met jullie zijn we geweldig dankbaar dat de HEER voor jullie toch de deur naar Zuid-Afrika opnegezet heeft. En alle gebeden m.b.t. je gezondheid, Tjeerd, verhoord heeft.
    Veel vreugde toegewenst in het weerzien van vele bekenden straks, en van dat fantastische land. En vooral ook veel zegen toegewenst op jullie belangrijke werk daar. Al is het misschien eerst maar voor 35%.
    Er is even sprake van geweest dat wij elkaar nota bene in Zuid-Afrika weer zouden tegenkomen, werkzaam in hetzelfde kerkverband: Bethal deed een verzoek aan ons om een paar maanden hulpdiensten te komen verrichten. Maar ik sta nu eerst in de wachtstand, omdat ze vervolgens besloten hebben aan de gemeente voor te stellen Hannes Breijtenbach te beroepen. Betere oplossing natuurlijk! Al vinden wij het wel jammer voor onszelf.
    Tenslotte: het deed me goed, Tjeerd, dat je me nog niet vergeten bent en dat ik een oude Afrikaanse preek van me mocht terugvinden in jouw preek van Goede Vrijdag. Er zijn daar in Pretoria destijds hechte banden gelegd.

    Hartelijke groeten, ook van Truus,

    Ferdinand

  2. Tjeerd en Mieke,

    Ook vanuit Hoogeveen wensen we jullie Gods Zegen toe. Allereerst voor de reis, maar ook bij het werk dat wacht. Vertrouw op God, jullie Zender, als de Here het huis niet bouwt, tevergeeft zwoegen de bouwlieden daaraan. Psalm 127. Wat een rust, dat je in die zekerheid het werk mag doen.

    Roel en Ina

  3. Nog een paar nachten en dan gaan jullie toch echt. Ik wens jullie nogmaals een goede reis en een goed verblijf in ZA en de zegen van de Here op jullie werk. Weet dat ik blijf bidden voor jullie en voor de kinderen, hier of in Brisbane. Groeten uit Soest.
    [we mailen weer]
    Jannie

  4. broer en zus:
    origineel zijn wij niet maar de woorden uit jullie advertentie zeggen ons ook genoeg!!!!!!!!Ga met God
    God is groot!
    Onze Vader heeft de weg vrij gemaakt. We mogen
    dinsdag 8 april naar Pretoria (Zuid-Afrika)
    vertrekken. Na ziekte kwam er genezing. We
    willen iedereen hartelijk bedanken voor alle
    gebeden en verder meeleven.
    “Laat zuid en noord nu zijn verblijd, Hem prijzen
    west en oost. Aan Christus hoort de wereld wijd,
    in Hem is zij vertroost.”

    Eltje en Hennie

  5. Wat fijn dat jullie ook deze verhuizing overleefd hebben! Wel een domper, die begrafenis.
    Sterkte met het schikken en opnieuw inrichten.
    Groet Jannie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s