De koek is op

We zijn laat, Mieke en ik. Maar als we om precies 8 uur in CC aankomen, is er nog geen kerklid te zien.

Er staan wel drie mannen in zwart pak. Voorgangers van een gemeente in de buurt die ons kerkgebouw wil overnemen. – Er zijn meer kopers op de kust. Na de dienst staat een andere moruti te wachten. En in het geheugen van m’n mobiel heb ik de nummers opgeslagen van nog twee potentiële kopers …

De opkomst is goed vandaag: zo’n 45 kerkgangers. We zingen met overgave. De preek lijkt met meer dan gewone aandacht beluisterd te worden. In ons gebed danken we de Heer, we belijden onze tekorten en we bidden voor onszelf en voor elkaar.

En dan is er koffie. Mieke heeft cake gebakken. Anderen komen met scones. Het is gezellig. En passant deel ik nog wat transfers uit aan mensen die ik door de week niet thuis heb getroffen.

De vrouwen van de gemeente groepen samen. Zij verdelen het spaargeld. Ik houd ze in de gaten: komt het goed? Maar ik zie dat ze werken volgens het boekje. Het lijkt in harmonie te gaan.

De financiële commissie komt nog wel even in het nauw. Iemand wil z’n kerkelijke bijdrage terug. Een ander begint over z’n geld dat hij in 2006 voor kerkbouw heeft betaald. – Maar tenslotte kan ik met de safe en de sleutel naar huis.

De koek is dan al op.

Niet alleen laadt iedereen z’n bord vol met scones en cake – dat is normaal in Afrika – maar sommigen gaan er van tussen met een volgestouwde plastic tas of ijsdoos – niet normaal maar asociaal. Daarmee wordt de verkeerde mentaliteit in Soshanguve CC nog één keer duidelijk gedemonstreerd.

Uit de alleroudste doos

Dat heb je als je zo lang meeloopt.

Over Soshanguve CC horen we steeds dat de zending daar al meer dan 20 jaar heeft gewerkt. Ik kan dat bevestigen. Want ik was erbij in 1989 toen we de eerste kerkdienst hielden.

Ook zondag bij de laatste kerkdienst hoop ik betrokken te zijn.

[Re-blog van 25 oktober 2007]

Grasduinen in het archief is leuk. Je komt onverwacht leuke dingen tegen. Hoe begon het ook alweer in Soshanguve?

Februari 1989. Om onze kerkleden in Soshanguve te bedienen, gaan we ook daar met kerkdiensten beginnen. Zondagmiddag twee uur, aanvankelijk om de andere week, ten huize van de familie Ngomane. Evangelist Bethuel Mogashoa gaat er elke donderdag catechisatie geven en huisbezoek brengen.

De ZA zendingsdeputaten zijn er niet zo voor.

Die klem moet nie op groei en uitbreiding gelê word nie maar op verdieping, opbou en stabilisasie. Word die omvang van die werk nie nou te groot nie indien Soshanguve ook nog bygeneem word? (notulen 23-01-1989)

Drachten gaat wel accoord, zij het voorzichtig. Mijn voorstel (rapport 75) om van Soshanguve een derde post te maken (naast Mamelodi-West en -Oost) wordt afgewezen.

En nu? Gemeenten in Centrum, Noord, Zuid en Zuid-Oost. Evangelisten aan het werk. Plannen om nog verder uit te breiden.

Waarmee kunnen we het koninkrijk van God vergelijken en door welke gelijkenis kunnen we het voorstellen? Het is als een zaadje van de mosterdplant, het kleinste van alle zaden op aarde wanneer het gezaaid wordt. Maar als het na het zaaien opschiet, wordt het het grootste van alle planten en krijgt het grote takken, zodat de vogels van de hemel in zijn schaduw kunnen nestelen.

(Marcus 4 vers 30-32)

Zo klein begonnen. Zo groot gegroeid. Wat een zegen.

Uit een nog oudere doos

Deze week is de laatste voor Soshanguve CC. Zondag is het finish & klaar.

Dus neem ik de tijd om terug te kijken. Wat is er in deze 3 jaar – sinds 2009 – gebeurd? En ik kijk nog wat verder terug.

In 2004 leende de Martuskerk mij drie maanden uit aan de zending. Wat kom ik in mijn dagboek van toen tegen over de gemeente van Centrum?

Interessant om dat in 2012 terug te lezen.

[Ook de foto's zijn uit 2004.]

[zondag 25 juli 2004]

Om acht uur in Centrum. Een al wat oudere gemeente, mensen die vaak al wat langer lid van de kerk zijn. En zingen dat ze daar kunnen. Heerlijk om de voorganger lekker te zien swingen en de oude oma Mabena met haar kussentje te zien klappen.

[donderdag 29 juli 2009]

Centrum laat me sterk aan Mamelodi denken, in z’n mensen (veel ouderen), in z’n problematiek die je tegenkomt. Wat dacht je hiervan? Vorige week is mma M overleden. Ze leefde gescheiden van haar man, de vader van haar kinderen, die echter wel regelmatig op bezoek kwam. Nu droomde de oude koko (oma) M – ook kerklid – de laatste tijd steeds over tatamogolo (grootvader). Hij was heel boos en zei: wie is die man die steeds komt, ik ken hem helemaal niet. Zou het nu niet zo zijn dat tatamogolo in z’n boosheid mme tot zich heeft genomen … Die vragen spoken door het hoofd en worden in de gemeente besproken …

[maandag 2 augustus 2004]

Vanmiddag ga ik weer met George Mnisi op huisbezoek. In hoog tempo doen we 7 bezoeken, waaronder de oude mevrouw Mabena. Wat op mij de meeste indruk maakt is het oude echtpaar M (hij 72, zij 69). Ze vertellen over hun zoon die een jaar of 5 geleden z’n huis, z’n vrouw en zichzelf in brand heeft gestoken. Er zat een scheiding aan te komen en dat kon hij niet verkroppen. Wat hebben die vriendelijke oude mensen een leed te dragen …

Na de huisbezoeken doe ik samen met George de Young Adults Class.  Drie jong volwassenen die graag lid willen worden. Ik mag ze ondervragen over Pasen, Hemelvaart en Pinksteren. Ze komen er alle drie goed uit. Bemoedigend!

[zondag 8 augustus 2004]

De kerk in WW begint om 9 uur. Dat wil zeggen: om ongeveer 10 over 9 beginnen we. Dan zijn er circa 10 kerkgangers aanwezig. Als de kerk uitgaat, zijn er 40 tot 50.

Een aandachtig gehoor, dat wel. Ook hier potloden, pennen en merkstiften in de aanslag. Hier zijn ook mannen aanwezig. Sommige kerkgangers komen met de auto. Heel wat anders dan het oude en arme Centrum!

[vrijdag 13 augustus 2004]

Vanmiddag in Centrum deelgenomen aan de jeugdactiviteiten: catechisatie 12-15 jaar (1 deelnemer) en jeugdvereniging (6 personen, bijbelstudie over 2 Timoteus). Centrum lijkt niet erg te leven, als je ‘t met de rest vergelijkt. Maar volgens iedereen is het nog veel erger geweest en is er dit jaar juist een soort revival gekomen. Laat ik de dag van de kleine dingen niet verachten …

[zondag 29 augustus 2004]

In Centraal preekt George. Mooie preek over Henoch, Genesis 5. Ik kom erachter dat Soshanguve toch wel veel op Amersfoort lijkt. Ondanks een mooie preek zie ik mensen die zitten te pitten. En in zeker drie gevallen zitten mensen naast elkaar – twee aan twee in de schoolbanken – maar laat de een de ander niet meezingen uit z’n boekje. Lekker gastvrij.

[zondag 17 oktober 2004]

De kerk in Centraal zit echt stampvol, zeker 30% is gasten. Drie jonge mensen die belijdenis doen, waaronder twee mannen! Na afloop bieden twee dames al zingend en dansend de certificaten aan. Daarna mogen de oudste man en vrouw (broeder Rakgathoe en zuster Mabena) mij en de nieuwe leden toespreken. Dat doen ze met veel overtuiging.

En dan is er frisdrank en koek, voor gemeente en gasten.

Uit de oude doos

Deze week bereiden we ons voor op de laatste dienst in Soshanguve CC.

Ik ga 180 weken terug naar de eerste dienst in dit kerkgebouw.

[Re-blog van 26 oktober 2008]

Ik weet nog hoe we begonnen in Soshanguve, in 1989. Op zondagmiddag om de twee weken belegden we een dienst in het huis van de familie Ngomane. Na een paar maanden verhuisden we naar de Boepathutse-school in blok F. In 2004 trof ik de gemeente van Centrum aan in de R.S. Maluleke-school in blok G. Daarna verhuisden ze naar de garage van Nhlapo, met alle complicaties van dien. Maar nu mag Soshanguve-Centrum een eigen erf met een eigen gebouw bezitten. De vorige eigenaar, tate Moyane, deed nog even moeilijk, maar hij is nu echt weg. Feest dus.

Deze zendingsgemeente is de oudste in Soshanguve. Nooit echt doorgegroeid. In Noord (blok GG) is al jaren een zelfstandige kerk. In Zuid (blok WW) werkt Jerry actief naar instituering toe. Nog verder zuidelijk groeit een kerk in blok XX (binnenkort verschuiven ze naar VV). En we zien zelfs nieuwe preekpunten die in 2009 geopend worden. – Maar wat moeten we met Centrum? Die vraag is één van de redenen dat mij gevraagd is om – na Nellmapius – in Soshanguve-Centrum te gaan werken.

Dat is denk ik ook de reden dat ik vandaag mocht preken. Wat een eer!

De kerk zat goed vol: een man of 100. Ik zag gemeenteleden en gasten, waaronder een busje vol kinderen uit blok H van de Sunday School. Door m’n pastorale bezoeken één dag per week ken ik al aardig wat mensen uit Centrum. We hadden afgevaardigden van de kerken in XX, Pretoria en Maranata. En niet te vergeten het visitatieteam met aanhang: moruti en mmamoruti Mogale (Mamelodi), Bert en Maartje van Dalen (Bellville), Henk en Hilly Jellema, Koos van Yren, Jan en Eline Tempelman (Nederland) en Hilko Lubbinge (lid van het zendingsteam).

In m’n preek – deze keer in Sepedi en Engels, met het oog op al die gasten – ben ik uitgegaan van het adres van de kerk. Naar welke kerk ga je? Op die vraag kun je antwoorden door te verwijzen naar de voorganger – moruti Boon, brother George, brother John – of de officiële naam Free Reformed Church, maar hoe leg je dat uit? — Nu kun je de naam CC gebruiken. CC = Church of Central, Church of Christ, of beter nog: Christ Central. Dat is mooi: als in preek, gebed en lied, in huisbezoek en bijbelstudie, kortom in alle activiteiten Christus in het middelpunt staat.

Daarna heb ik Psalm 121 uitgelegd en wel als lied voor onderweg. Wij zijn allemaal pelgrims, onderweg door het leven. Sommigen zijn net begonnen, zoals de baby van Busi Nkwane, begin september geboren. Anderen zijn al lang op pad, b.v. koko mma Mabena, geboren in 1915. En broeder Lucas Ndala Ngobeni is vrijdag j.l. aan het einde van z’n aardse reis gekomen. Voor allemaal geldt de belofte uit Psalm 121: de Heer gaat met je mee, nu en eeuwig. God heeft ons geen kalme reis beloofd, maar wel een behouden aankomst.

Speciaal voor de kinderen ben ik op vers 5 ingegaan: de Heer is je schaduw aan je rechterhand. Je schaduw is altijd bij je. Al kun je nog zo hard rennen, het lukt je niet om van je schaduw weg te lopen. [Na de dienst hebben we het buiten nog even geprobeerd, maar nee hoor.] Zo is God altijd bij ons. Jezus’ naam is niet voor niets Immanuel, God-met-ons.

Daarom bevat deze psalm een diepe troost. Je komt op reis door het leven van alles tegen. Je kunt er als een berg tegenop zien (vers 1). Maar Gods macht en liefde helpen je verder. Hij is meer en machtiger dan de bergen (Psalm 90). Hij is Jahwe, Israëls trouwe verbondsgod.

Tenslotte heb ik uitgelegd dat Psalm 121 bedoeld kan zijn voor verschillende stemmen of koren. De pelgrim vraagt, de priester antwoordt. De één zucht bij de aanblik van de bergen, de ander bemoedigt door op God te wijzen. Portia en George Mnisi hebben dat tijdens de preek heel mooi gedemonstreerd door om-en-om Psalm 121 te lezen. Man en vrouw, ouders en kinderen, voorgangers en kerkleden mogen elkaar in de kerk bemoedigen. Samen houden we het oog op Jezus – Christ Central!

Mooi om zo deze bekende woorden mee te geven aan CC. Look around and be distressed. Look inside and be depressed. Look at Jesus and be at rest.

Na de dienst volgden er – begeleid door enthousiast zingen – natuurlijk de nodige toespraken:

• rev. Tebogo Mogale namens Mamelodi
• rev. Jan Tempelman namens Noord-Nederland
• ouderling Charles Bron namens Maranata
• zuster Mokgadi Rina Chauke namens XX
• ouderling Hilko Lubbinge namens Pretoria
• ouderling Bert van Dalen namens Bellville

Toen nog twee muzikale items. De kinderen van de zondagschool die zingen en dansen. De gasten uit Pretoria, Kaapstad en Nederland die Psalm 121 zingen. Tenslotte sprak broeder Sello Stephen Rakgatoe (73) een dankwoord en ging evangelist John Mahlangu voor in gebed.

Daarna was er een lunch voor gemeente en gasten. Vervolgens moesten wij natuurlijk nog naar de familie Ngobeni in verband met de komende begrafenis en alles erom heen.

Het was een feestelijke zondag. Ik hoop echt dat dit gebouw helpen mag om de gemeente van CC te laten groeien. En ik zie ernaar uit om daar in 2009 – Deo Volente – actief aan te gaan meewerken.

[De foto's bij dit bericht zijn afkomstig van Dirk Maurits Boersma. Ze zijn ook te vinden in de folder die in de buurt van de kerk is verspreid. Onze achterban in Noord-Nederland heeft ze vandaag in een PowerPoint-presentatie kunnen bewonderen.]

Algemeen beschaafd … eh … Asdoditisch

Misschien moet ik maar eens een cursus ABS gaan geven. Algemeen Beschaafd Sotho. Want zoals de mensen hier praten, dat lijkt toch nergens op.

Neem nou dat laatste huisbezoek. Ik stel één van m’n standaardvragen. Wat spreekt je aan in deze kerk?

En wat zegt die jongen? The way kereke e runnang ka teng. Vrij vertaald: gewoon de hele manier van doen.

Z’n antwoord is een mix van Engels en Sotho.

• op z’n Sotho’s: kereke (inderdaad), e (een voornaamwoord, verwijst naar kereke), ka teng (de manier waarop)
• op z’n Engels: the way (de manier waarop), runnang (waarop de kerk ge-run-d wordt)

Zo gooien ze de boel door elkaar.

De jongeren in de gemeente kunnen de Sotho Beibele niet meer lezen. Iedereen loopt met een Engelse Bible rond.

Nee, dan de oudere kerkleden. Die maken me een compliment. Onze moruti spreekt beter Sotho dan ik. Hij gebruikt in z’n preek woorden die ik niet eens ken!

Sak, Sarel!

Moeten zij zich bekeren tot mijn niveau en algemeen beschaafd worden?

Misschien wordt het tijd om mijn woordenboek-preken in de kachel te gooien. En voor de Tswana’s een Tswana te worden. Voor de Zulu’s een Zulu. Als je iemand voor Christus wilt winnen, moet je minstens zijn taal spreken. De taal van het hart.

Weg met de grammatica.

Ik koop wel een mixer.

Kadercursus

Ik had zelf een beetje m’n twijfels. Maar de kadercursus kreeg een vliegende start.

Kadercursus. Of hoe moet je het noemen?

De één heeft het over office bearers’ course. Maar het is niet alleen voor ambtsdragers. Alle mannen uit de gemeente – oud en jong – zijn welkom. En natuurlijk hopen we dat deze groep als een visvijver gaat functioneren, waaruit ouderlingen opkomen.

Een ander gebruikt de term leadership course. Het gaat erom dat christelijke mannen zich bewust worden van hun verantwoordelijkheid. Christus wil je gebruiken in het gezin, in de kerk en in de samenleving. Niet om de baas te spelen. Om te dienen.

Al geruime tijd praten we over het opzetten van zo’n cursus. Dat doe je niet voor elke gemeente apart. We bundelen onze krachten en brengen mannen uit alle gemeentes bij elkaar. Dat op zich kan al vormend werken.

Ons plan was om de zaterdagmorgen daarvoor te gebruiken. Terecht werd daar als bezwaar tegen ingebracht dat mannen op zaterdag nogal wat verplichtingen hebben, m.n. begrafenissen. Als alternatief werd de vrijdagavond genoemd. De meeste mensen stoppen op vrijdag vroeg met werken. Als je nou begint met een maaltijd rond zes uur en dan om half zeven de cursus …

Tot m’n verrassing waren er vrijdag in XX 25 mannen bij elkaar, uit vrijwel alle gemeentes. Het was een leuke avond. Gezellig. Broederlijk. Zinvol.

Sinds lange tijd was ook Mamelodi weer present in de kring. Ze vonden het zo prettig om erbij te zijn dat ze spontaan aanboden de volgende cursusavond te organiseren. Klasse!

Drie keer preken op de vierde advent

Drie diensten op een zondag. Dat heb ik lang niet meer gedaan.

In Amersfoort wilde ik het niet. Je moet tijd voor je gezin houden. Ook dominees hebben een rustdag nodig.

En daarna kon ik het niet meer. Na m’n hersentumor in 2007 had ik geen energie genoeg voor zo’n drukke dag.

Maar het gaat goed met me. Ik kan weer heel wat aan. En vandaar: drie keer preken gisteren.

De kerk in Soshanguve CC was aardig bezet, ondanks het feit dat onze jongeren hun jaarlijkse kampweek hebben. Het was gezellig. Er werd lekker gezongen en aandachtig geluisterd.

Mumsie M. (31) deed belijdenis van haar geloof. Deze laatste der Mohikanen heeft stug volgehouden. Ondanks alle gedoe in CC bleef ze naar de kerk en de catechisatie komen. Anderen haakten af. Zij maakte het traject af. En als laatste lid van CC hebben we haar gisteren verwelkomd.

Mumsie’s jongste dochter Lerato (3) zat me tijdens de preek boos aan te kijken. Ze wist “dat ik haar met water zou gaan gooien” – daar hadden we het vorige week tijdens m’n huisbezoek nog over gehad. Je kunt van zo’n kind niet verwachten dat ze daar blij mee is … En ja hoor, bij ‘de naam van de heilige Geest’ barstte de storm los. Iedereen lol.

Ik was blij met de aanwezigheid van man en vader Godfrey M. (43). We hadden hem nadrukkelijk uitgenodigd voor de dienst. Hij was er. En hij gaf volmondig toestemming voor de doop van z’n kind.

Na de dienst was er drinken en koek voor iedereen.

Maar eerst het gebruikelijke gezeur rond kerst. “Volgende week is er een gezamenlijke kerstviering in de kerk van GG. Elke wijkgemeente wordt gevraagd frisdrank en koekjes mee te nemen.” – “Ja, maar wie zal dat betalen?” Waarom kan dat nooit eens spontaan en vrijwillig gedaan worden? “Geeft de kerk ons dan een vergoeding?”

Ik ben de discussie ontvlucht. Om 10 uur moest ik voorgaan in de dienst in wijk XX.

De opkomst daar was buitengewoon laag – nog geen 20 kerkgangers. Waar is iedereen? “Nee, moruti, ze zijn met vakantie.” Als dat zo is, lijkt XX een welvarende wijk te zijn.

In het dak van de kerk zit een mega gat. De wind is onder de golfplaten gekomen en heeft een deel van de dakplaten weggeslagen. Wanneer gaan jullie dat repareren? “Nee, moruti, daar hebben we geen geld voor.”  Valt dat ff tegen met die welvaart … Of stellen ze verkeerde prioriteiten?

Ook in XX heb ik over advent gepreekt, vanuit Psalm 130. Cry. Confess. Consult. Christ.

Gisteravond om half zes ben ik ook nog in een dienst voorgegaan van onze thuiskerk, Pretoria Maranata. Ook daar was de bezetting minimaal. Heel wat gezinnen zijn met vakantie. Ook dominee Erik van Alten is op verlof. Dan is het goed dat wij als zendelingen kunnen bijspringen.

Ik heb gepreekt vanuit Psalm 80. Een preek ter gelegenheid van wereld-aids-dag.

Ook hier kwamen we uit bij Christus en zijn komst in deze wereld. Het is advent.

Al is die donker ook hoe dig,

danksy Christus kom die lig.

Van de straat

“Maar wat moet jij dan gaan doen?”

Een veel gehoorde reactie op het bericht dat CC gaat sluiten. Zielig voor de oude mensen daar. Erg dat de kandelaar wordt weggenomen. Jammer dat jullie zo lang gewerkt hebben zonder dat het tot kerkstichting komt. – Maar dus ook: wat moet jij dan gaan doen? Zeker terug naar Nederland …

Mijn antwoord was steeds dat er vier of vijf opties zijn.

En inderdaad. Terwijl ik nog in Nederland was, kreeg ik via de mail al een concreet verzoek uit Zuid-Afrika. Deze week is bevestigd dat er een nieuwe taak op mij ligt te wachten. Per direct.

Ik ga terug naar Mamelodi.

De gemeente daar – die ik zelf mocht helpen stichten – gaat gebukt onder problemen. Besloten is dat de kerkenraad aftreedt en dat de classis de verantwoordelijkheid voorlopig overneemt. De kerk van Maranata heeft de opdracht gekregen voor Mamelodi te zorgen. Maranata heeft mij gevraagd daarin een rol te spelen.

Preken. Onderricht. Pastoraat. Gemeenteopbouw.

Voorlopig zal ik m’n tijd verdelen tussen Soshanguve en Mamelodi. Afbouwen en opbouwen.

Bidden en betalen

De twee B’s, noemde Renger Doornbos van de PR-commissie het. De kerken in de regio’s Groningen en Friesland steunen het zendingswerk in Zuid-Afrika door te bidden en te betalen. Je kunt het ook als de twee G’s aanduiden: gebed en giften.

Van 13 tot en met 27 november waren Mieke en ik bij de twee BG’s.

Na het trouwen van Erik & Femke vertrokken we naar het noorden. De zending had ons ondergebracht in Garnwerd, in het smalste straatje van Nederland. Een prima plek. Van daaruit konden we door de mist naar de verschillende kerken en scholen om verhalen te vertellen over het zendingswerk.

In de gemeenten van Heerenveen, Leens, Middelstum, Ulrum, Ureterp en Winsum heb ik verteld over de komende sluiting van het preekpunt in Soshanguve CC. Mijn ervaringen daarmee heb ik ook gedeeld in een vergadering met afgevaardigden van plaatselijke Z&H-commissies [Z&H = zending en hulpverlening].

De meeste mensen reageerden toch wel wat onthutst. Dat is niet wat je verwacht van een presentatie over de zending. Dan moeten er succesverhalen komen over groei. Die zijn er ook wel – heb ik duidelijk gemaakt – maar het gaat niet altijd zo. Ook tegenvallers en moeilijke beslissingen zijn deel van het zendingswerk. Dat snappen de mensen ook wel. Van diverse kanten kreeg ik waardering voor het eerlijke verhaal en de toezegging om juist ook voor deze dingen te bidden.

De avonden heb ik nogal eens gebruikt voor catechisatie-groepen. Ik mocht gastlessen geven in Delfzijl, Enumatil, Grootegast en Oldehove. In totaal heb ik voor – ik schat – 150 jongeren in 8 groepen een presentatie gehouden. Soms voor kleine groepen maar ook wel voor een hele zaal in één keer.

M’n verhaal begon met Ajax – altijd raak, mede dankzij Cruijff en Van Gaal – en vroeg de jongeren na te denken over de vraag of je als christen de onthulling van een grafsteen mag bijwonen. Voor de jongeren in Soshanguve een belangrijk punt, voor de Nederlandse catechisanten ver van hun bed. Totdat je een parallel trekt met het al dan niet naar een rockconcert gaan. Ineens blijken de vragen van Christus en cultuur toch wel dichtbij te liggen!

Garnwerd

De ochtenden waren voor de basisscholen. Acht heb ik er bezocht om daar m’n verhaal over Anders en toch hetzelfde af te steken. Ik was in Delfzijl, Harkstede, Heerenveen, Kootstertille, Leeuwarden, Ureterp, Winsum en Zuidhorn. Dat is 32 keer dezelfde presentatie doen, in twee versies: onderbouw en bovenbouw.

Kinderen reageren altijd, zij het heel verschillend. Ik heb ervan genoten. Ik hoop zij ook.

Leeuwarden

Tussendoor kwam er nog van alles voorbij. We spraken met de zendingsdeputaten. We kregen bezoek van Annelien, Elisabeth, Jelmer en Jojan. Met deze Athletes in Action evalueerden we het project van vorig jaar. Komt er een vervolg in 2012? We zullen zien.

Het was een drukke tijd. Maar goed.

Het weer? Dit was de droogste november van de laatste 100 jaar.

Wij zijn terug in Zuid-Afrika. Noord-Nederland kan verder met bidden en betalen.

Boer bij Bogerman

Onze toer gaat verder. Gistermorgen waren we in Leeuwarden op de basisschool.

En ook daar ging het allemaal goed. De kinderen blijven geboeid kijken en luisteren. Zelfs als het – bij de bovenbouw – over aids en begrafenissen gaat.

Voor meer foto’s, klik hier.

Vandaag Harkstede en morgen Ureterp. Dan heb ik m’n acht basisscholen gehad.

Ook wel een fijn idee, om dinsdag weer naar huis te gaan.