Categorie archief: Overig
Spear of the Nation
Zelfs op huisbezoek gisteravond kwam het ter sprake. Geen wonder. Overal in Mamelodi staat de televisie aan. En daar is één onderwerp wat alle aandacht trekt. Het schilderij.
censuur [maar niet door mij]
In de Goodman Gallery in Johannesburg exposeert kunstenaar Brett Murray. Met zijn tentoonstelling Hail to the Thief neemt hij het ANC flink op de hak. In dat kader past het schilderij van president Jacob Zuma met z’n broek naar beneden. Zuma’s private parts zijn duidelijk zichtbaar.
Wat een verschillende reacties!
- De vrijheid van expressie van de kunstenaar versus de waardigheid van Zuma als mens c.q. als president.
- The painting has been erected – hm – maar moeten we Zuma’s private parts laten hangen – hm hm – ?
- De president wordt onteerd. Maar hoe eerwaardig is deze rokkenjager met 4 vrouwen en 20+ kinderen (ook buitenechtelijk)?
- Zoals bij alles in dit land, komen apartheid & racisme om de hoek kijken.
Het wordt nog mooier.
Gisteren werd het gewraakte schilderij vernield met rode en zwarte verf. De daders: een oudere blanke man en een zwarte tiener. Opnieuw staan Zuma en z’n spear of the nation in de belangstelling.
- De één vindt het een ludieke actie, de ander wil serieus de kunstenaar stenigen.
- Het ANC gaat door met het kort geding om de tentoonstelling te verbieden.
- Zoals bij alles in dit land, komen apartheid & racisme om de hoek kijken.
- Waarom werd de zwarte jongen mishandeld en de blanke man met rust gelaten?
Waarin een groot land klein kan zijn …
Heb jij al een confession app?
Digitaal biechten kon altijd al.
In 2004 verwees ik in m’n preek al naar de Belgische biechtsite.
Maar we zijn intussen 8 jaar verder.
Er is nu een biecht-app te koop.
Zou Jezus daar nou echt blij mee zijn?
Goede raad voor Bert van Marwijk
Zondagmorgen voor de kerkdienst kennen de mannen in Mamelodi maar één onderwerp: voetbal. De plaatselijke uitslagen worden besproken. Maar naast Orlando Pirates of Mamelodi Sundowns hebben de broeders ook allemaal hun favoriete Engelse club: Ik ben van Chelsea, ik ben van Arsenal, ik ben van Man United.
Ook in de media is er veel aandacht voor voetbal. Het lijkt Nederland wel. En toch …
Onderweg in de auto luister ik naar PM Live. De luisteraars kunnen sms’en, inbellen of via Twitter en Facebook reageren. Het onderwerp is wel echt Afrika:
De Zuid-Afrikaanse KNVB wil het gebruik van muti op het voetbalveld verbieden. Eén van de bobo’s heeft de vrees uitgesproken dat deze praktijken een slechte invloed kunnen hebben op de kwaliteit van de grasmat.
Muti is magie.
Wil je de wedstrijd winnen? Dan is het handig om de hulp van de voorouders in te roepen. De sangoma [toverdokter] zal je voorzien van een bepaalde mix van kruiden en medicijnen. Begraaf dat tussen de doelpalen en – succes verzekerd!
Dit geloof is in Afrika wijd verspreid. Johannesburg heeft een mega muti-markt. Met dat spul kun je je huis beveiligen. Je huwelijk. Of zelfs je kerk.
Je kunt erom lachen en je schouders ophalen. Rare jongens, die Afrikanen. Maar voor veel mensen is het een serieuze zaak. De pers bericht over muti-moorden. De politie heeft een aparte eenheid die van dit soort moorden werk maakt. En natuurlijk hadden de Bafana Bafana – onze jongens – tijdens het WK 2010 behalve een fysiotherapeut en een mental coach ook een sangoma op de bank zitten.
De inbellers op de radio reageren nuchter. “Als muti echt zou werken, hadden we het WK 2010 wel gewonnen en zou Zuid-Afrika nu niet 67e staan op de FIFA wereldranglijst.”
Prayer & practice – zegt iemand – daar moet je het van hebben.
Bidden, Bert!
Or are you chicken ?
Een tijdje terug klaagde ik over de saaie tv-reclames in Zuid-Afrika. Op een enkele uitzondering na dan.
Sinds kort ben ik iets positiever. Dankzij Nando’s en Santam.
Het begon met een commercial van verzekeraar Santam. Pas op voor de kleine lettertjes. Je denkt misschien dat je alles ziet. Maar ondertussen mis je veel.
Fastfoodketen Nando’s speelde daar op een leuke manier op in. Je denkt misschien dat je onze overheerlijke maaltijden allemaal kent. Maar misschien heb je nog heel wat niet gezien!
Santam had Nando’s voor de rechter kunnen dagen. Maar ze reageerden heel sportief. Ze daagden de grote kippenboer uit om vóór donderdag vier uur een x-aantal fastfood maaltijden af te leveren bij het Johannesburg Children’s Home.
En ze deden het ook nog!
Meer dan dat. Op vrijdag stonden ze weer voor de deur. En de rest van het jaar kan het JCH elke laatste vrijdag van de maand rekenen op 64 Nando’s maaltijden.
Zoiets kan ik wel waarderen. En de kinderen smullen er lekker van.
Het laat me terugdenken aan de jaren ’80. Toen de Nasionale Party en de Konserwatiewe Party elkaar voor de verkiezingen bestreden. Onder andere via plakkaten aan lantaarnpalen.
De NP van F.W. de Klerk maakt de KP van Andries Treurnicht belachelijk.
De KP laat niet op zich wachten. Een paar dagen later slaan ze terug.
[wordt hopelijk vervolgd]
Wie was Michael Brink?
Dat er een straat naar Nico Smith genoemd wordt, vind ik prima. Deze ex-collega uit Mamelodi heb ik hoog. En z’n interessante boek heb ik met aandacht gelezen.
Dat ik zijn naam tegenkom elke keer als ik naar Mamelodi rijd, vind ik wel passend.
Wat ik minder kan waarderen is dat deze vernoeming deel uitmaakt van een operatie waarbij 25 straatnamen in Pretoria – o nee, Tshwane – veranderd worden.
Goed, ik zal niet met Afriforum naar de rechter stappen. Maar ik vind het evengoed zonde om hier 2,7 miljoen Rand aan te besteden. Daar kun je betere bestemmingen voor vinden.
Eén ding ga ik me steeds weer afvragen. Wie was Michael Brink?
Dat je van Verwoerd, Vorster en P.W. Botha af wilt, kan ik me indenken. Ook bij Kruger, Wilhelmina en – sorry majesteit – Beatrix kan ik me iets voorstellen. Maar waarom moet Michael Brink oprotten?
Ik kan op Google geen antwoord vinden.
Wie maakt me los?
Rekeningrijden
De hypermoderne portalen staan al maandenlang boven de snelwegen. En toch is de invoering van het nieuwe tolstelsel uitgesteld. Een maand? Een half jaar?
Toen in 2010 de snelwegen in onze provincie Gauteng werden opgeknapt en uitgebreid, dacht ik dat het gebeurde met het oog op het WK voetbal. “Daar kunnen wij dan mooi van meeprofiteren!” – Later werd me duidelijk dat de regering meer op het oog had. Gauteng krijgt 185 km supersnelweg. Maar daar moet je wel voor opdokken. Er komt een ingewikkeld systeem van rekeningrijden.
In 2011 kregen we daar mee te maken.
- De electronische tolpoorten werden opgericht.
- De eerste berichten over de tarieven verschenen: 66 cent per kilometer!
- Dreigende verhalen over sancties voor degenen die niet betalen.
Dan hoor je weer een hele tijd niks. Pas begin dit jaar gebeurt er weer van alles.
- Die 66 cent blijkt dan ineens te zijn gezakt tot 22 cent.
- Later lees ik over een goedkoop tarief als je geregistreerd bent – maar als je dat niet doet betaal je je scheel !
- De vakbond Cosatu organiseert een grote demonstratie.
- Intussen kiezen veel forensen eieren voor hun geld en zorgen dat ze een e-tag in hun auto hebben.
Waar ik niet bij kan is dat het hele systeem er al staat – portalen met camera’s, Sanral met z’n e-tags - en dat je dan alsnog een dikke discussie krijgt. Is het economisch wel verstandig? Is het logistiek niet veel te ingewikkeld? Hoeveel procent van de inkomsten gaat in de kosten van het systeem zitten? Zou ‘t niet handiger zijn om gewoon een dubbeltje bij de benzineprijs op te drukken? Die discussie had je toch veel beter van tevoren kunnen hebben?
De zending heeft ons als zendelingen ook al geregistreerd. E-mail van vorige week:
Ek het ‘n e-tag vir julle motorvoertuie gekoop. Jul kan dan die ding gebruik vanaf 30/4/12 wanneer die padgebruik weer eens duurder word. (…) Sal julle een of ander tyd die ding hier kom haal of andersins laat weet aan wie ek dit kan saamgee?
Ik was van plan m’n e-tag maandag te gaan ophalen. Maar nu gaat het toch weer niet door. Cosatu en het ANC kwamen vrijdag overeen om pas op 30 mei tot invoering over te gaan. 
En zaterdag sprak de rechter uit dat er nog meer uitstel moet komen. Tot … sint juttemis?
Ik blijf me in / over dit land verbazen.
Op z’n Visvreters
En daar hoor ik ‘t hem weer zeggen.
Tijdens de driedubbele doopdienst in Mamelodi leest Phineas Kgatle het formulier voor. Hij geeft uitleg over de doop in de naam van de Vader en de Zoon en de heilige Geest. Hij bespreekt ook waarom kleine kinderen gedoopt worden.
Phineas leest het niet echt voor. Hij houdt z’n eigen verhaal met als basis het aloude doopsformulier. En hij gebruikt daarbij de versie uit het Book of Praise.
En daar hoor ik ‘t hem weer zeggen:
Gemeente, ik lees het formulier in het Sejahlapi.
Het is een term voor de Engelse taal die ik nooit hoor. Alleen uit de mond van Phineas. In de kerkdienst. Of op huisbezoek, als hij een bijbeltekst voorleest: “Ik gebruik de bijbel in het Sejahlapi.”
Ik ken wel andere Sepedi-woorden voor de Engelse taal.
- Naast Sesotho en Setswana gebruiken we – lelijke mengvorm! – Se-English.
- De officiële term is Seisemane of Seisimane.
- We hebben het ook vaak over ‘de blanke taal’, Sekgowa.
Se-ja-hlapi is letterlijk: de taal van iemand die vis eet.
Dat geeft te denken. Waarom noemden de Pedi de Engelsen zo? Aten ze zelf geen vis? Waren ze verrast door die vreemde gewoonte?
Ik heb geen idee. Maar het blijft grappig om ‘t Phi in de kerk te horen zeggen:
We lezen nu Matteus 6 in de taal van de visvreters.
