Vergeving is een klasse apart
Het is een leuk meisje. Hoe oud zou ze zijn – een jaar of 20? Ze is verkoopster bij Foschini. En ze staat in m’n agenda voor vandaag als vergeving-2.
Als ik in Mamelodi de kerkelijke activiteiten opstart, zijn er jongeren die zich opgeven voor de catechisatie. Volwassenen zetten hun naam op de lijst voor de new members’ class. Maar er zijn ook meisjes die zeggen: Moruti, ik wil graag de vergevingsklas doen.
Na zoveel jaar in de zending weet ik wat ze bedoelen.
De klase ya tshwarelo – klas van vergeving – is bedoeld voor meisjes die een kind hebben gekregen terwijl ze nog niet getrouwd zijn. Iedereen in de kerk weet dat God het zo niet bedoeld heeft. Dus zo’n meisje kan geen avondmaal vieren. Pas als ze de vergevingsklas heeft afgerond, is ze weer lid in volle rechten en mag ze haar kind laten dopen.
Ik houd eigenlijk niet zo van deze traditie.
Alleen ongehuwde moeders komen in aanmerking. Als je een beetje uitkijkt en niet zwanger wordt, is er niks aan de hand. En waar zijn de ongehuwde vaders? Jongens die van het ene bed in het andere hoppen, hebben misschien wel meer tshwarelo nodig dan dit serieuze meisje.
Waar ik vooral bang voor ben is formalisme. Je doet iets fout. Je volgt de cursus. En ziedaar – je krijgt vergeving. Dat is me net iets te gemakkelijk.
Toch kan ik de vergevingsklas wel waarderen.
Zonde en vergeving zijn net iets te veel om in één gesprek af te handelen. Zonder het formeel een klas te noemen, is het zinvol een traject samen met iemand te lopen.
In de praktijk regel ik met Miss Foschini en anderen drie gesprekken.
- De eerste keer praten we over huwelijk en seksualiteit. Immers het probleem is niet een baby krijgen terwijl je ongetrouwd bent. Seks voor het huwelijk, dat is het punt. Bij dit gesprek vanuit Genesis 2 vers 24 kan ik de Marriage Policy goed gebruiken.
- Het tweede gesprek cirkelt om Spreuken 28 vers 13. Het gaat over zonden bedekken of belijden. Schuld en verzoening door Jezus Christus. Beterschap beloven en bewijzen. In dat verband gebruik ik het bijbelverhaal van David en Batseba.
- In de laatste ontmoeting focussen we op verbond en doop. Nu de baby er is … Welke voorrechten en verantwoordelijkheden je als ouder hebt. Zo bereiden we ons voor op de bediening van de doop.
Zo mogelijk betrek ik ook de vader van het kind bij de gesprekken. Zelfs als hij geen christen is, hebben we zijn medewerking nodig. Bij de doop. Bij het huwelijk. It takes two to tango.
Over een poosje staat vergeving-3 in m’n agenda. En hopelijk kunnen we daarna een datum voor de doop prikken.
Papier is geduldig
Maar wie gaat Sam dan betalen?
Dat is mijn eerste reactie. En als Harry Pouwels opstaat om te reageren, zegt hij ook iets in die lijn. Het is een mooi plan. Maar vraag je niet teveel van Sam? En waar is de begroting?
De voorzitter van de zendingscommissie is op bezoek in CC. Zoals beloofd. Hij komt de brief bespreken die de gemeente gestuurd heeft.
Nou ja … de gemeente?
Ook vandaag is er maar een fractie aanwezig: 25 volwassenen en kinderen. Voor de meesten van hen is het plan dat Jack Mnisi op tafel legt, nieuw. Dan weten de 50 die er niet zijn, er helemaal niks van. Jack is de natuurlijke leider van CC. Maar heeft hij wel een achterban?
Het plan van bro Jack & sis Norah heeft visie. Alle punten die ik vorige week met ze besproken heb, komen aan de orde. En Sam Matlhokoane speelt een belangrijke rol.
Brother Sam wacht al een jaar op een beroep. Wat CC wil is dat hij mijn werk in de gemeente overneemt. Maar dan met meer aandacht voor evangelisatie. En het moet wel in drie dagen.
Ik vind het sterk dat ze aan hem gedacht hebben. Sams gaven liggen overduidelijk in het leggen van nieuwe contacten. Als iemand de kerk kan laten groeien … Maar ik krijg medelijden met hem als ik hoor wat hij allemaal in drie dagen moet doen. Er komen ook vragen bij me op over z’n kerkrechtelijke positie. Maar de hamvraag is natuurlijk: wie zal dat betalen?
Gelukkig hoor ik Harry dezelfde vraag stellen. Hij beklemtoont de beslissing die genomen is om het preekpunt in CC te sluiten. Daar waren goede redenen voor. Ja, de Mission Board zal op 12 maart a.s. welwillend naar dit plan kijken. Maar er moet wel een begroting bij.
Papier is geduldig. Maar wat gaat het kosten? En waar denken jullie die fondsen vandaan te halen? Gelet op de inkomsten van CC in 2011 lijkt dit luchtfietserij.
Wordt vervolgd.
God se koninkryk en ons besigheid
Ek kan hom dit nog hoor sê: Mijne heren, de zaak des Konings is een business. ’n Gevleuelde woord van my sendingprofessor in Kampen, ds D K Wielenga. Hy het maar altyd gepleit vir ’n praktiese aanpak van die werk. Dit is ’n besigheid. Die moet je goed runnen.
Dié gevleuelde woord het in my gedagtes gekom by die verleentheid van die sluiting van die kerk in Soshanguve CC. Mag jy ‘n preekpunt toemaak? Daar is dan gelowiges wat by mekaar kom! Hoe het Jesus gesê: … waar twee of drie in my naam saam is, daar is ek by hulle (Matteus 18). As die Heer self daar is, kan ons dan die kerkdeure sluit?
Ja, ons kan.
Sending is die heilige Gees se werk. Maar hy skakel mense daarby in. Ons moet besin oor die vraag wat beoog ons met dié werk. Wat is God se doelstelling vir sy gemeente? Die bybel help ons om doele te stel en meetpunte te eien. Wanneer is ons suksesvol?
Die koninkryk van God is ‘n saak van gehoorsaamheid, vrede en vreugde (Romeine 14). Maar dit is ook ‘n besigheid. Wat basies dieselfde werk as wanneer jy ‘n salon oopmaak of braaikuikens wil verkoop.
In jou besigheidsplan mag jy doele stel. Ons beoog ‘n kerk wat self-governing, self-propagating & self-supporting is. Hierdie three selves kan ons verder opbreek in doele wat SMART is: spesifiek, meetbaar, aksie georiënteer, realisties en tyd georiënteer. Hoeveel manslidmate moet ons na 5 jaar hê? Hoeveel persent van die begroting moet die gemeente na 7 jaar bydra? Wanneer is die break even point bereik?
Met betrekking tot Soshanguve CC het die Maranata sendingkommissie en die kerkraad tot die gevolgtrekking gekom – na 22 jaar se werk! – dat die oogmerk van ‘n selfstandige gemeente nie behaal gaan word nie. Gemeet aan die drie S-e: te min mans, ‘n passiewe gemeente, finansieel te swak. Vir die werk van die Here is dit beter om dinge op ‘n ander manier aan te pak. Moenie langer menskrag en finansies mors in ‘n besigheid wat nie rendabel is nie.
Die gelowiges wat daar is, word nie aan hulle lot oorgelaat nie. Ons besigheidsplan ken ‘n goeie exit strategie. Hulle kan inskakel by naburige gemeentes soos GG en WW. Ons moedig hulle aan om as gelowiges in dieselfde area steeds bymekaar te kom vir Bybelstudie en gebed. Want dit is waar: waar twee of drie in my naam saam is, daar is ek by hulle.
[artikeltje voor de VGKSA kerkbladen]
Reistijd
Sinds ik in Mamelodi ben gaan werken, ben ik minder tijd kwijt aan reizen.
Van ons huis naar Soshanguve CC is 45 kilometer. Gewoonlijk ga ik drie kwartier van tevoren weg. In de middagspits moet ik zelfs een uur van tevoren vertrekken om op tijd te zijn. De terugweg doe ik ook wel eens in 35 minuten. Alle lichten op groen en lekker scheuren.
De afstand Môregloed – Mamelodi is maar 15 km. Zelfs op vrijdagmiddag kan ik een half uur van tevoren vertrekken en nog ben ik op tijd. Als het rustig is doe ik het in twintig minuten. Ook als ik me aan de maximumsnelheid houd.
Problemen in Mamelodi? De kerk in CC dicht? Jammer hoor. Maar ik ben lekker vroeg thuis.
Reconcile first !
It is quiet in the church. The congregation just finished its last song. This is a special moment. All eyes are focussed on the pastor. He raises the bread and the cup. “This bread is the body of Christ. This cup is the blood of Christ.”
Suddenly there is a noise. One of the mothers has risen from the table. “Sorry moruti, but I must …” She gathers her Bible and hymnbook. She storms out of the church.
What happened? I must … must what?
Did she not feel well? I must … puke?
No, she remembered the fight she had with her son this morning. I must … reconcile first!
Did you ever see this happen? I did not.
We don’t want someone to disturb the Lord’s supper. This is a holy supper. “Take it, eat and drink, remember and believe that the precious body and blood of our Lord Jesus Christ was given for the complete forgiveness of all our sins.”
Yes, this really is a special moment.
But don’t make a mistake. God won’t forgive your sins as long as you live in hatred with one of your family members, your neighbours, that sister or brother in church.
Forgive us our debts, as we also have forgiven our debtors. For if you forgive men when they sin against you, your heavenly Father will also forgive you. But if you do not forgive men their sins, your Father will not forgive your sins. [Matthew 6:12ff].
Remember what God said to the Israelites via his prophet Isaiah. They came to his temple to bring sacrifices. A special moment in the holy place. –
But the Lord doesn’t like it! He says:
Do you think I want all these sacrifices you keep offering to me? I have had more than enough of the sheep you burn as sacrifices. I am tired of the blood of bulls and sheep and goats. It’s useless to bring your offerings.
When you lift your hands in prayer, I will not look at you. No matter how much you pray, I will not listen, for your hands are covered with blood. Wash yourselves clean. Stop all this evil that I see you doing. Yes, stop doing evil and learn to do right. [Isaiah 1:11ff GNBE].
Better leave your gift in front of the altar … better leave the Lord’s supper here in church – go and reconcile first!
Did you ever see this happen? I did not.
“Why should I go to my daughter? I don’t have a problem with that church member! If she is angry, she can come to me. I am innocent, my hands are clean.”
But that is not what Jesus said. Listen well:
If you – not: if you do have something against your brother, but – if you remember that your brother has something against you …
Maybe he insulted you. You are angry. Then you must take action. Go and talk to him (Mt 18:15). Reconcile first!
Maybe he is angry with you because you made a mistake. Or he thinks you faulted. Then again you must take action. Find out what seems to be the problem. Reconcile first!
A Christian can’t just sit. Sit at home. Sit at the Lord’s table. Remember verse 9:
Blessed are the peacemakers – i.e. those who work for peace – for they will be called sons of God.
Don’t sit and wait for him or her. Take action: go at once and make peace with your brother!
I know it takes two to tango. But let it never be your fault. As Paul writes to the Romans:
If it is possible, as far as it depends on you, live at peace with everyone. (Rm 12:18).
You can’t force the other party to reconcile. But you can be inviting, forgiving, friendly.
Did you ever see this happen? I did not.
“The Lord’s supper is for Christians, isn’t it? Well, I am a believer. I never killed someone. I never was in jail. I’m not a tsotsi. I belong at the Lord’s table. I am a child of God.”
But is it true?
Remember the last time you gossiped about that colleague? You were cheeky against the teacher. You fell out with your mother. –
Maybe you forgot. But the Lord did not.
He heard you kill your brother with words. Even without a gun or a knife you can kill someone. You are a murderer. Your hands are dirty with blood.
Why is there anger and hatred in your heart? Other people don’t know it. But there is one who looks inside your heart. –
There is no room for murderers at the Lord’s table. Reconcile first!
And it even goes further than just the Lord’s supper.
How can you come to church to sing if there is hatred in your heart? The Lord won’t accept an offering of the same lips that gossip (Hebrews 13:15). Leave your gift in front of God’s altar. Reconcile first!
How can you even pray if you don’t love your brother or sister like yourself? The Bible tells us to lift up our hands in prayer without anger or argument (1 Timothy 2:8). Stop praying and go reconcile first!
Even the apostle Paul says so:
If you become angry, do not let your anger lead you into sin, and do not stay angry all day. Do not use harmful words, but only helpful words, the kind that build up and provide what is needed, so that what you say will do good to those who hear you. (Ephesians 4:26ff).
Reconciliation is important in God’s eyes.
“Matthew 5 is not easy. God’s commands are much deeper than I thought!”
Yes, you’re right.
But don’t forget who is the speaker here in Matthew 5. Jesus Christ …
- the son of God, who is love in himself
- who died on the cross for our sins – we are reconciled (2 Corinthians 5:18ff)
- through his holy Spirit he brings people together in one body (Ephesians 2:16)
He is God’s gift on the altar. He took action and left his heavenly glory to make peace.
Reconcile first! is a mission impossible – unless you have been Reconciled first! by Jesus Christ.
[preek voor Mamelodi 12 februari
Soshanguve CC 19 februari
lezen: Matteus 5 vers 17-26]
Gebedsverhoring niet te geloven
Bij de voorbereiding van de bijbelstudie annex gebedsgroep in Mamelodi, ben ik ineens terug op afdeling D3 Oost van het UMC in Utrecht.
Het is dinsdag 21 augustus 2007.
In m’n kamer wacht ik op de uitslag van de onderzoeken. De operatie is geweest. Wat komt er nog achteraan? Bestraling. Chemotherapie. Het is spannend. Hier zijn we in gebed mee bezig geweest.
De uitslag is goed nieuws. En ik kan het gewoon niet geloven.
Hieronder wat ik toen schreef op m’n weblog.
Handelingen 12.
Omstreeks die tijd nam koning Herodes enkele leden van de gemeente gevangen en mishandelde hen.
Jakobus, de broer van Johannes, liet hij met het zwaard ter dood brengen.
Toen hij zag dat de Joden hier gunstig op reageerden, liet hij ook Petrus aanhouden – dat was tijdens het feest van het Ongedesemde brood.
Na de arrestatie sloot hij hem op in de gevangenis, waar hij hem door vier groepen soldaten van steeds vier man liet bewaken, met de bedoeling hem na het pesachfeest ten overstaan van het volk te berechten.
Terwijl Petrus onder zware bewaking zat opgesloten, bleef de gemeente vol vuur voor hem bidden tot God.
“we bidden voor jullie”
gebeden door familie en vrienden
vrienden van familie en familie van vrienden
de Martuskerk en Groot Amersfoort
Nederland en Canada en Zuid-Afrika
van Koudum tot Uithuizermeeden
ja echt “een muur van gebeden”
In de nacht voordat hij voorgeleid zou worden, lag Petrus te slapen tussen twee soldaten, aan wie hij met twee kettingen was vastgeketend. Ook voor de deur van de kerker stonden bewakers.
Toen verscheen er plotseling een engel van de Heer en een stralend licht vulde de hele ruimte. De engel stootte Petrus aan om hem wakker te maken en zei: ” Vlug, sta op.” Meteen vielen de ketens van zijn handen.
De engel zei tegen hem: “Doe je gordel om en trek je sandalen aan.” Dat deed hij. Daarop zei de engel: “Sla je mantel om en volg mij.”
Petrus volgde de engel naar buiten, maar zonder te beseffen dat de dingen die de engel liet gebeuren werkelijk plaatsvonden; hij meende een visioen te zien.
Toen ze de eerste en tweede wachtpost voorbij waren, kwamen ze bij de ijzeren poort die toegang gaf tot de stad. De poort ging vanzelf voor hen open, en toen ze buiten waren gekomen liepen ze nog één straat verder, waarna de engel Petrus opeens alleen achterliet.
Nadat Petrus weer tot zichzelf gekomen was, zei hij: ” Nu weet ik zeker dat de Heer zijn engel heeft gezonden om me uit de handen van Herodes te bevrijden en me te behoeden voor wat het Joodse volk hoopte dat gebeuren zou.”
Toen dit tot hem was doorgedrongen, ging hij naar het huis van Maria, de moeder van Johannes Marcus, waar een groot gezelschap bijeen was gekomen om te bidden.
Nadat hij op de deur van het voorportaal had geklopt, kwam er een dienstmeisje, dat Rhode heette, om open te doen, maar toen ze de stem van Petrus herkende, was ze zo blij dat ze vergat de deur te openen en naar binnen rende om te zeggen dat Petrus voor de poort stond.
“Je bent niet goed wijs,” zeiden ze tegen haar, maar ze bleef volhouden dat het echt zo was. “Dan is het zijn beschermengel,” zeiden ze ten slotte.
Intussen stond Petrus nog steeds aan de poort te kloppen. Toen ze dan toch opendeden, zagen ze tot hun grote verbazing dat hij het was.
Hij gebaarde dat ze moesten zwijgen en legde uit hoe de Heer hem uit de gevangenis had bevrijd.
ja maar dat kan niet waar zijn
hoeveel van de tumor zit er nog
maar ik moet toch bestraald worden
echt beter? ik durf het niet te geloven
Ach Heer vergeef me m’n klein geloof.
Maar die kat kom weer
Bij de bijbelstudie in Soshanguve kwamen gisteren twee kerkleden opdagen. Maar het waren wel juist degenen die de brief aan de zendingscommissie geschreven hebben.
Het werd een interessant gesprek.
Ik heb me positief-kritisch opgesteld. Positief: ik geef je het voordeel van de twijfel. Kritisch: ik twijfel oprecht of dit een optie is. En ik heb ze mijn bedenkingen ook voorgelegd.
Tot mijn verrassing hadden ze daar best wel over nagedacht. Hoe gaan we in CC ‘op onszelf’ verder?
- Als er een baby gedoopt moet worden, schrijven we de Mission Board aan. Die kan afgaande op ons rapport de doop goedkeuren.
- Voor de avondmaalsviering vragen we één van de Free Reformed dominees.
- Catechisatie is lastig. Misschien kunnen we de catechisanten onderbrengen in wijk WW.
- Zondagsschool is makkelijker. Gemeenteleden moeten dat oppakken.
- Huisbezoek moeten we samen oplossen. Ziekenbezoek is simpel te regelen.
- Vermanen van elkaar is ingewikkelder. We vragen de Mission Board om advies.
- Diaconaal werk zetten we op een laag pitje. Nu even niet.
- Bijbelstudie en biduur is ieders verantwoordelijkheid.
- Bij begrafenissen vragen we de zendingscommissie om ons iemand te sturen.
- We kiezen 4 of 5 mensen die leiding gaan geven aan de gemeente.
- We houden nauw contact met de Free Reformed. Daar willen we graag bij blijven.
Mijn moeite blijft dat dit plan meer inzet vraagt van de kerkleden. De klacht was juist – bij de zending én bij de gemeente – dat ze zo weinig inzet tonen. Of zou het zo zijn dat ik ze als zendeling daarbij in de weg heb gelopen? “Haal de krukken weg en ziedaar – de verlamde patiënt komt in de benen!”
Ik vraag me ook sterk af of de rest van de kerkleden de visie van Jack & Norah deelt. Je hebt wel een draagvlak nodig om een doorstart op eigen kracht te maken. Vijf mensen met visie en vijftig die mee hobbelen, daar kun je geen gemeente mee bouwen.
Dus heb ik ze aangeraden om komende zondag de rest in CC goed bij te praten en zo mogelijk te overtuigen. Dan kom je op 19 februari tegenover de zendingscommissie sterker uit de bus.
O ja, dat is ook zo. We kwamen bij elkaar om te bidden.
Aan het eind van ons gesprek hebben we samen in de spiegel van Handelingen 2 gekeken. En het wel en wee van de kerk in Soshanguve CC aan onze Heer voorgelegd.
Een kat in het nauw
Soshanguve CC blijft het proberen. Op zoek naar een gaatje.
Vorige week zondag was de gemeentevergadering. Daar kwam het verzoek om vóór 1 april de zendingscommissie nog een keer te spreken. Ik heb die vraag overgebracht. En deze zondag was de voorzitter aanwezig.
Jammer genoeg was de gemeente vrijwel afwezig. Hm, niet sterk.
Harry Pouwels kreeg wel een brief overhandigd. Geschreven door bro Jack & sis Norah mede namens een aantal anderen.
De Mission Board heeft de brief maandag besproken. Met gemengde gevoelens.
Je mag blij zijn met het initiatief vanuit CC. We klagen over passiviteit en over gebrek aan inzet. Het zijn in elk geval mooie woorden:
We then commit ourselves to maintain and carry …
Of is dit een typisch geval van cheap talk but no action? Ik geef ze het voordeel van de twijfel.
Jack Mnisi (midden)
Toch hebben ze het nog niet helemaal begrepen.
De zending stopt in CC omdat er zelfs na 20plus jaar geen zicht is op zelfstandigheid. Dat besluit met het rapport van de commissie is hun uitvoerig voorgehouden. En op dat moment zeggen ze: We twijfelen niet aan uw wijsheid, maar laat ons dan alstublieft zelfstandig verder gaan …
Sorry maar dan moet ik toch even Louis van Gaal citeren.
De brief praat uitsluitend over het doorgaan van de zondagse kerkdiensten in CC:
We request that the Mission Board avails the stand in CC for the continuation of services in CC. We shall take it upon ourselves to arrange for the services and to make arrangements for the weekly services.
Maar om kerk van Christus te zijn is er meer nodig dan een gebouw en een dominee. Hoe wordt het met avondmaal en doop, met catechisatie en zondagsschool, met pastoraat en tucht, met het diaconale werk, met bijbelstudie en biduur, met dood en begrafenis, met …? Deze kritische vragen zal de zendingscommissie op 19 februari in CC op tafel leggen.
Misschien maken die punten deel uit van het proper plan uit de slotzin. Maar de kans is groot dat de mensen in CC niet echt zicht hebben op wat er allemaal komt kijken bij de opbouw van de gemeente.
Mrs. Tshabalala
Daarin zijn ze niet uniek.
Wat zeggen ze ook alweer van dominees? Hij is zes dagen onzichtbaar om op de zevende dag onverstaanbaar te zijn.
Oma maakt een letterlap
Oma Mieke verveelt zich never nooit. Lezen. TV kijken. Handwerken.
Het gips is nu van d’r voet af. Met fysio leert ze weer goed lopen. Maar rust is nog steeds nodig.
Met Jasper en Julia – en meer kleinkinderen onderweg – is dat geen probleem.
Maar wordt het niet eens tijd om aap-noot-mies, Winnie the Pooh en Nijntje te vervangen met iets meer bij-de-tijd?
Mondige meedenkers
Mondig. Zo wordt deze gemeente nogal eens getypeerd.
Dat kun je negatief uitleggen. “Wij weten ons zelf wel te redden. Nee dank u, we hebben geen hulp nodig.” Daardoor heeft Mamelodi nogal wat fouten gemaakt. Die met advies en hulp van buitenaf vermeden hadden kunnen worden.
Mondig. In staat om te zeggen wat je vindt en wat je wilt.
Dat zijn ze zeker in deze gemeente. Hier zitten mensen met meer in hun mars. Die niet bang zijn om hun mond open te doen tegen de kerkenraad. Die luidruchtig protest aantekenen tegen – al dan niet vermeende – wantoestanden. Die flink ruzie kunnen maken.
Daar zit dus ook een goede kant aan. Als kerkleden zelf nadenken. Geen willoze schapen die achter hun herders aan hobbelen. Mondige meedenkers die vatbaar zijn voor argumenten en zelf met ideeën komen.
Gisteren hadden we na de kerkdienst een gemeentevergadering. Het ging over de financiën van de kerk. We hadden broeder Ferdi van Dijk uitgenodigd. Hij is door de classis – de regio-vergadering – aangewezen om de geldzaken in Mamelodi op orde te brengen. En dat is hoog nodig.
Door de voortdurende conflicten binnen de gemeente …
- … is de administratie van de kerk hopeloos deurmekaar
- … is er een flinke schuld bij de belastingdienst en de sociale verzekeringsbank
- … is er elke maand structureel een gapend gat tussen inkomsten en uitgaven
- … zijn er heel veel vragen en beschuldigingen over en weer
Ferdi van Dijk kan al die problemen niet oplossen. Een commissie van wijze mannen uit de classis is bezig met een diepgaand onderzoek. Maar we kunnen in elk geval proberen om vanaf nu orde op zaken te stellen.
Dus kreeg de gemeente gisteren een leerzame les in basis boekhouden.
Er werd aandachtig geluisterd. Er werden zinnige vragen gesteld. Er werden goede suggesties gedaan. En na afloop kreeg ik mensen bij me die zich vrijwillig aanmeldden voor de nieuwe financiële commissie.
Daarmee is de onvrede niet weg. Waar is het geld voor … gebleven? De visitatie-commissie heeft nog heel wat vragen te beantwoorden. En het feit dat de predikant die op non-actief is gesteld, doorbetaald moet worden, zit de mensen ook niet lekker. Maar er is wel een begin van hersteld vertrouwen. En een bereidheid om na een periode van afbraak de kerk weer op te bouwen.
Pieter preekt
Mondigheid is mooi. Maar het is niet genoeg.
Pieter Boon preekte gisteren vanuit Matteus 21. Waarom reed Jezus op een ezel en niet op een paard? Ik hoop dat de mensen in de kerk de preek verstaan hebben. En dat ze in elk geval de boodschap begrepen hebben. Jezus is niet een koning als alle andere. Hij brengt het rijk van de vrede.
De stijl van het koninkrijk. Mondigheid én nederigheid. Met die twee kom je verder.
